تبلیغات
کـلام - تو خود حجاب خودی

.
.
به هوش بودم از اول
_______________که دل به کس نسپارم
.
.
شمایل تو بدیدم
_______________نه عقل ماند و نه هوشم
.
.

جست و جو

 

تو خود حجاب خودی

جمعه 13 اردیبهشت 1392   12:18 قبل از ظهر


از شعر ،

بسم الله الرّحمن الرّحیم


نشسته ای به پای خرده ریزهای آن خود شکسته ات

و بسته ای دلت

                  به انتهای تکه ای بزرگ که

هنوز سالم است


گسسته ای؟!

نه جان من!

نشسته ای و پاک و صاف و بی ریا

تمام عهدها و قول ها شکسته ای و 

حال

به قول روزگار

به خون بهای آن همه تلألؤ نگار

گریسته

و خسته و ستیزه جو

نمانده آبرو

نه کرده هیچ گفت و گو

به پای خرده ریزهای آن شکسته بسته ها

به اصطلاح دیگران، گسسته ها

- که خود فقط بدانی این گسست ها، جدایی ای نیاورد

مگر که این نگاه پر ز مهر و سوز را

بلندتر کنی

همین سر فکنده ی شلوغ را

ز تن به در کنی

سرت دهی ورای دل

و نرم نرم

ریزش حباب آرزوت را

نگاه و جست و جو کنی

و بگذری

که بر همین قلم قسم

اگر چنین کنی                             

شبیه یک پیمبری! -

بریدن و گریستن فوایدی نداردت

بریدن تک است که

تمام مهر یار را

به ناگهان         

بیاردت


نشستنت بس است

به احتیاط نیمه خیز شو

بلند شو

به ذکر یا علی

                                   به برق یک نگاه منجلی

به حول و قوه ی الهی و 

                                  طریقه ی ولی...


بلند شو

که فرصتت کم است و هر یکی دو تا نفس

غنیمت است


شعر کامل عنوان از حافظ عزیز

شعر کامل نظرات از مولوی


نوشته ی آفـتابـــــــ گـردان